पैशांच्या वादामुळे तुरुंगात गेल्यानंतर अभिनेता राजपाल यादव पहिल्यांदाच उघडपणे समोर आले आहेत. त्यांनी सांगितले की, 10-12 वर्षांपासून सुरू असलेल्या या प्रकरणात ते नेहमीच न्यायालयाच्या आश्रयाला राहिले आहेत आणि सत्य जनतेपर्यंत पोहोचणे आवश्यक आहे. राजपाल यांचे म्हणणे आहे की, सोशल मीडियावर अपुरी माहिती पसरल्याने गोंधळ निर्माण झाला, त्यामुळे त्यांनी स्वतः समोर येऊन स्पष्टीकरण देणे आवश्यक मानले. त्यांनी सांगितले की, जर कोणाचे पैसे वेळेवर देऊ शकलो नाही, तर त्यांची नाराजी स्वीकारार्ह आहे, पण कधीही कोणापासून लपण्याची किंवा पळून जाण्याची गरज वाटली नाही. अभिनेत्याने याला आपल्या आयुष्यातील फक्त एक ‘प्रसंग’ (एपिसोड) असे संबोधत सांगितले की, पुढे जे काही होईल ते न्यायालय आणि सत्याच्या आधारावरच निश्चित होईल. दैनिक भास्करशी बोलताना राजपाल यादव म्हणाले की, सत्य लपवण्याऐवजी ते जनतेसमोर मांडणे हीच एका कलाकाराची जबाबदारी आहे. पैशांच्या वादामुळे, तुरुंगात जाण्यामुळे आणि सोशल मीडियावर पसरलेल्या गोष्टींमुळे तुम्ही स्वतः समोर येऊन स्पष्टीकरण देणे का आवश्यक समजले? तुम्ही या संपूर्ण प्रकरणाकडे कोणत्या दृष्टीने पाहता? आपल्या देशातील जनता खूप प्रामाणिक आणि खरी आहे. तुम्ही क्रिकेटपटू असा किंवा अभिनेता, लोक तुमच्यावर मनापासून प्रेम करतात. पण जर त्यांच्यापर्यंत कोणतीही अपूर्ण माहिती पोहोचली, तर ती स्पष्ट करणे हे आपले कर्तव्य आहे, कारण आपण सार्वजनिक व्यक्ती आहोत. मला वाटले की सत्य जनतेपर्यंत पोहोचले पाहिजे. 10-12 वर्षांपासून जो खटला सुरू आहे, त्यात मी नेहमी माननीय न्यायालयाच्या आश्रयाला होतो, आहे आणि राहीन. एका अभिनेत्याचे एक करिअर असते. चित्रपट वित्तपुरवठा हे 100 वर्षांचे जुने नाते आहे. एक शुक्रवार 500 रुपयांचा राहत नाही, तो 500 कोटींचे दरवाजे उघडतो. हेच सिनेमा आहे, हाच त्याचा रोमांच आहे. 1896 मध्ये हॉलीवूड सुरू झाले, 1913 च्या आसपास भारतीय सिनेमा सुरू झाला. 100 वर्षांपासून इंडस्ट्री सुरू आहे. जर सर्व बेईमान असते, तर काय इतकी वर्षे इंडस्ट्री टिकू शकली असती? राजपाल यादव हा एका सामान्य माणसाचा प्रतिनिधी आहे. मी कुठेही “बिलॉन्ग” करत नाही, मी जगतो. 20 वर्षांपर्यंत मला माहीत नव्हते की मी अभिनेता बनेन. पण मला शेती करता येत होती - गहू कसा पेरला जातो, पाणी कसे दिले जाते, बांध कसे बांधले जातात. जर मी अभिनेता आहे, तर मला स्टेज व्यवस्थापन समजून घ्यावे लागेल. जर मी चित्रपट अभिनेता आहे, तर मला चित्रपटाचे क्राफ्ट समजून घ्यावे लागेल. क्राफ्टमधून जावे लागेल. मी 11 वर्षे स्वयंपूर्ण राहिलो आहे. माझे वडील आणि कुटुंब साक्षीदार आहेत. आम्ही आमची पुस्तके मेहनतीने विकत घेतली. थोडे वडिलांनी काम केले, थोडे भावाने, थोडे मी. आज आशियापासून ते सात समुद्रांपर्यंत लोक मला ओळखतात. मी कधी संशोधन केले नाही, पण मी जिथे जातो तिथे 500-600 लोक मला ओळखतात. जर अशा माणसावर कोणी बोट उचलले, तर प्रेक्षकांना सत्य कळले पाहिजे. लोक म्हणत होते की करिअर संपेल, इंडस्ट्री काय म्हणेल, जग काय म्हणेल, सर्व काही उद्ध्वस्त होईल. मी म्हणतो, मी उभा आहे, उद्ध्वस्त झाले तर होऊ दे. मी विनोद करतो, पण आतली गंभीरता शरीरापेक्षा 10 पट जास्त आहे. मी शाहजहांपूरहून डाळ-भात-भाकरीची व्यवस्था करून मुंबईला आलो होतो. फक्त भाकरी कमवायला आलो नव्हतो. मी माझी भूक भागवायला आलो होतो, कलेची भूक. एक संवाद बोलण्यात आनंद मिळतो. 50 वेळा सराव करण्यात आनंद मिळतो. दोन लोकांचा खर्च उचलण्यात आनंद मिळतो. ही माझी आवड आहे. हा जो वाद आला आहे, तो माझ्या आयुष्यातील फक्त एक भाग आहे. मी 50 लोकांशी व्यवहार केला आहे. ज्याचे पैसे वेळेवर देऊ शकलो नाही, त्याची शिवीगाळ ऐकायला तयार आहे, या प्रकरणात शिवीगाळ मिळालीही. पण असे कधीच झाले नाही की कोणाचे पैसे घेतले आणि त्याचा फोन उचलला नाही. मला वाटत नाही की अशी कोणतीही गरज आहे की मी कोणापासून लपून राहावे किंवा पळून जावे. ज्या दोन लोकांवर तुमच्या 30 वर्षांच्या कारकिर्दीला नुकसान पोहोचवण्याचा प्रयत्न केल्याचा आरोप आहे, त्यांच्याशी न्यायालयाबाहेर समझोता होण्याची काही शक्यता आहे का? नाही, सध्या असा कोणताही प्रश्नच निर्माण होत नाही. जे काही होईल ते माननीय न्यायालयामार्फत होईल. जर त्यांना 5 कोटी नको होते, तर त्यांचे नाव तर झालेच ना. तीन तासांच्या चर्चेत त्यांना तेच मिळाले जे त्यांना हवे होते - ओळख. समझोता तेव्हा होतो जेव्हा दोन्ही बाजूंनी भांडण असते. येथे तर एका बाजूने पूर्ण तयारी होती. स्टेडियमही तुम्हीच बनवले, खेळाडूही तुम्हीच उभे केले, आऊटही तुम्हीच केले आणि पॅव्हेलियनमध्येही तुम्हीच पाठवले, पण आता माझी पाळी आहे. यांनी स्वतः सोशल मीडियावर व्हिडिओ टाकून मला माझी पाळी दिली. आता खऱ्या अर्थाने माझी पाळी आहे. तुमच्या शांततेचा फायदा घेतला गेला असे तुम्हाला वाटते का? शांततेचा फायदा घेण्याचा प्रयत्न झाला. पण ज्यांनी मुलाखती दिल्या, त्यांनी स्वतःच आपल्या शब्दांना स्वल्पविराम आणि पूर्णविराम लावले आहेत. आता त्यांचे नशीब आणि हेतू स्पष्ट झाले आहेत. मी तर याच शोधात होतो की त्यांचा हेतू समोर यावा. त्यांनी सांगितले की ज्या दिवशी संगीत प्रदर्शित झाले, त्याच्या दुसऱ्याच दिवशी चित्रपट थांबवला. अरे, 20 कोटी रुपये लागले असतील आणि कोणीतरी चित्रपट थांबवून टाकेल? तर फेब्रुवारीमध्ये पैसे द्यायचे होते आणि सप्टेंबरमध्ये चर्चा केली जात आहे. कधीकधी हे सर्व पैशांपेक्षा जास्त मत्सर आणि वैफल्याचे प्रकरण देखील होते. जर उद्देश प्रसिद्धी मिळवणे हा होता, तर ती मिळाली. प्रसिद्ध व्हायचे होते, झाले. मी काही नवीन जोडले नाही, फक्त तेच सांगितले जे त्यांच्या स्वतःच्या शब्दांतून आणि घटनाक्रमातून स्पष्ट दिसते. पुढे जे काही होईल, ते कायदा आणि सत्याच्या आधारावर होईल. पैशांच्या वादामुळे तुरुंगात गेल्यानंतर तुमच्या तुरुंगातील अनुभवाबाबत सोशल मीडियावर अनेक प्रकारच्या गोष्टी बोलल्या गेल्या. यावर तुम्ही काय म्हणाल? कारागृहाची स्वतःची व्यवस्था असते, स्वतःचे नियम असतात. कारागृह देशाच्या व्यवस्थेचा भाग आहे. तिथल्या कायद्यांचे पालन करणे हे कर्तव्य आहे. बाहेर जे काही लिहिले जाते, ती लोकांची कल्पना असू शकते. कुणी विचार करतो की 'काश असे झाले असते', कुणी म्हणतो की 'काश तसे झाले असते'. तो त्यांचा विषय आहे, माझा नाही. मी जिथेही भेटेन, स्वतःशी, समाजाशी, कुटुंबाशी हसतमुखपणे भेटेन. कठीण काळात तुमच्या वडिलांनी सांगितले होते की, जर म्हशींनी घेरले तरी सिंहासारखे लढा. जर ते आज असते, तर या संपूर्ण वादावर तुम्हाला काय सल्ला दिला असता? ते हेच म्हणाले असते की, बेटा, जर तू चुकीचा असशील तर लगेच नम्र हो. पण जर चूक नसेल, तर जग एका बाजूला झाले तरी, अजिबात नम्र होऊ नकोस. मला माहीत आहे की हे जग स्वतःचेच जग आहे. आज जर लोक तुम्हाला समजत असतील किंवा पारखत असतील, तर उद्या तुमचे संस्कारच तुमची परीक्षा घेतील. अचानक काहीही होत नाही. प्रत्येक गोष्टीमागे वर्तन, आचरण आणि संस्कार असतात. मी 30 वर्षांपूर्वी जसा होतो, आजही तसाच आहे. पुढेही मी चांगले काम करण्याचा प्रयत्न करेन, असे पात्र साकारेन जे मला स्वतःलाही आश्चर्यचकित करतील आणि देश-विदेशात ओळख निर्माण करतील.