राष्ट्रकुल खेळलेले नौरूचे अध्यक्ष आणि न्यूएचे पंतप्रधान:स्टीफन सत्तेवर येण्यापूर्वीच विजेते ठरले; तर डाल्टन पंतप्रधान असताना मैदानात उतरले

जगात असे नेते फार कमी आहेत, ज्यांनी आधी आपल्या देशासाठी मैदानात घाम गाळला आणि नंतर त्याच देशाची सूत्रेही सांभाळली. प्रशांत महासागरातील दोन बेट देश, नौरू आणि न्यूए यांची कथा याच कारणामुळे वेगळी आहे. या दोन्ही देशांच्या सर्वोच्च नेत्यांनी कॉमनवेल्थ गेम्समध्ये खेळाडू म्हणून भाग घेतला. फरक फक्त इतकाच आहे की, नौरूचे मार्कस स्टीफन राष्ट्रपती होण्यापूर्वी खेळाडू होते, तर न्यूएचे डाल्टन टॅगलागी पंतप्रधान असताना कॉमनवेल्थ गेम्समध्ये उतरले. मार्कस स्टीफन यांची कथा एखाद्या चित्रपटासारखी वाटते. 1990 च्या ऑकलंड कॉमनवेल्थ गेम्समध्ये नौरूने पहिल्यांदा भाग घेतला. संघात फक्त एकच खेळाडू होता - 20 वर्षांचे मार्कस स्टीफन. कोणालाही त्यांच्याकडून पदकाची अपेक्षा नव्हती. पण त्यांनी एक सुवर्ण आणि दोन रौप्य पदके जिंकून सर्वांना चकित केले. संपूर्ण देशात सार्वजनिक सुट्टी जाहीर करण्यात आली. त्यावेळी नौरूमध्ये वेटलिफ्टिंग फेडरेशनही नवीनच बनले होते आणि स्टीफन हीच त्याची सर्वात मोठी ओळख होती. 1992 च्या बार्सिलोना ऑलिम्पिकमध्ये त्यांना एका विचित्र अडचणीचा सामना करावा लागला. तोपर्यंत नौरू आंतरराष्ट्रीय ऑलिम्पिक समितीचा सदस्य बनला नव्हता. त्यामुळे त्यांना सामोआच्या पासपोर्टवर खेळावे लागले. 1996 च्या अटलांटा ऑलिम्पिकपर्यंत नौरूला सदस्यत्व मिळाले होते आणि यावेळी स्टीफन आपल्या देशाचा झेंडा घेऊन उद्घाटन समारंभात सर्वात पुढे चालले. त्यांनी चार राष्ट्रकुल खेळांमध्ये सात सुवर्ण आणि पाच रौप्य पदके जिंकली. ही कामगिरी आजही राष्ट्रकुल वेटलिफ्टिंगच्या इतिहासातील सर्वात मोठ्या कामगिरींपैकी एक मानली जाते. खेळातून निवृत्ती घेतल्यानंतर एका वर्षाने स्टीफन राजकारणात आले. त्यांनी वडिलांची संसदीय जागा सांभाळली आणि 2007 मध्ये नौरूचे अध्यक्ष बनले. आता ते नौरूचे सर्वाधिक काळ राहिलेले स्पीकर आहेत. दुसरीकडे, न्यूएचे पंतप्रधान डाल्टन टॅगलागी यांनी वेगळे उदाहरण घालून दिले. त्यांनी 2014 आणि 2018 च्या राष्ट्रकुल क्रीडा स्पर्धांमध्ये लॉन बाउल्स खेळले. 2020 मध्ये पंतप्रधान झाल्यानंतरही त्यांनी 2022 च्या बर्मिंगहॅम राष्ट्रकुल क्रीडा स्पर्धांमध्ये खेळाडू म्हणून भाग घेतला. विशेष म्हणजे, त्यांनी आपल्या 14 वर्षीय मुलासोबत जोडी बनवून सामने खेळले. मात्र, त्यांच्या संघाने एकही सामना जिंकला नाही. त्याच दरम्यान, संघ निवडीवरून त्यांच्या देशात प्रकरण न्यायालयापर्यंत पोहोचले, परंतु त्यांनी स्पर्धा आणि सरकारी जबाबदाऱ्या दोन्ही पार पाडल्या. यावेळी ग्लासगो राष्ट्रकुल क्रीडा स्पर्धांमध्ये दोन्ही नेते नाहीत. स्टीफन आता क्रीडा प्रशासनात सक्रिय आहेत, तर टॅगलागी नुकतेच तिसऱ्यांदा पंतप्रधान म्हणून निवडून आले आहेत आणि अत्यंत कमी बहुमताचे सरकार सांभाळत आहेत. दोघांचे मार्ग आता वेगळे आहेत, पण त्यांची कथा हे सांगते की लहान देशांमध्येही खेळाडू फक्त पदके जिंकत नाहीत, तर ते कधीकधी संपूर्ण देशाचे नशीबही लिहितात.